Version à imprimer

Rubrique : Luttes

Dans la même rubrique

  • Qu’exprime ’Nuit debout’ ?
  • Combats de rue après les élections présidentielles en Iran
  • Les enjeux des luttes en Grèce
  • Retraites : les travailleurs attaqués peuvent battre le gouvernement !
  • Grèves en France et ailleurs : notre intervention dans les mouvements
  • PRENONS NOS LUTTES EN MAINS ! - Dernier tract de Controverses diffusé dans les mouvements en France
  • Tract sur les luttes en France (diffusé en Belgique)
  • Tunisie, Égypte,... C’est aux ouvriers de prendre la relève !
  • Tempêtes au Maghreb et au Moyen-Orient
  • Sur les luttes en Algérie, Tunisie et Égypte (Raoul Victor)
  • Développement de grèves de masse en Égypte et ailleurs … Les ouvriers et les employés prennent la relève !
  • Après l’avoir soutenu, les ‘Démocraties’ laissent Kadhafi mettre la Lybie à feu et à sang + 3ème communiqué du PCInt - Le Prolétaire
  • Que se passe-t-il au Moyen-orient ? - CCI
  • Réponse à une invitation au débat de la part du CCI : Éléments pour un cadre de compréhension plus global des mouvements sociaux actuels
  • De l’indignation... à la lutte, toujours
  • Sur les mouvements sociaux en Espagne (actualisé le 30 mai)
  • Une nouvelle brochure sur les ’Assemblée Populaires’
  • A propos du mouvement des "indignés" en Espagne - Raoul Victor
  • En Grèce, la bourgeoisie déclare la guerre au prolétariat
  • Il y a une alternative, mais il faudra se battre
  • (Octobre 2010) Échos de notre intervention dans les mouvements en France
  • La Grèce démontre une fois de plus qu’il est impossible de lutter contre les attaques capitalistes par la voie électorale et réformiste
  • Manifeste internationaliste de conscrits grecs
  • Toutes les versions de cet article :

  • Straatgevechten na presidentsverkiezingen in Iran (nl)
  • Street fighting after presidential elections in Iran (en)
  • Straßenkämpfe nach den Präsidentschaftswahlen im Iran (de)
  • Combats de rue après les élections présidentielles en Iran (fr)
  • Combates de calle tras las elecciones presidenciales en Irán (es)
  • شورش های خیابانی در ایران

    اکنون چند روزی است که دنیا شاهد امواج اعتراضی مردم بخصوص جوانان در شهرهای بزرگ ایران است.
    از آنجایی که نسل جوان مجهز به تکنیک های جدبد اطلاع رسانی همچون فیس بوک , تویتر یوتیوب و ..هستند( ایران یکی از وبلاگ نویسان دنیا است) توانستند خبرها را به دییا برسانند.

    با انتخابات ریاست جمهوری در گیری دو جناح سرمایه داری بر سر قدرت بالا گرفت. هر دو دسته که از نارصایتی مردم بخوبی مطلع بودند به ترفندهایی دست زدند که از این نارضایتی نهایت سوء استفاده را ببرند.

    جناحی از بورژوازی که اینک در قدرت است ( احمدی نژاد-خامنه ای ) با پرپایی شوهای نمایشی بحث و مناظره با جناح " اپوزیسیون " (موسوی –رفسنجانی ) وباایجاد فصای نمایشی " دمکراتیک" برای جلب جوانان, موفق به جلب مردم ناراضی به صحنه انتخابات گردیدند و بدین ترتیت نه تنها از افتضاح صحنه خالی صندوقهای رای خلاص گردیدند و بلکه با استفاده از حضور انبوه جمعییت درانتخابات به زورآزمایی در گرفتن قدرت بیشتر در حکومت پرداختند جناح احمدی نژاد با چنگ انداختن بر اکثریت آرا, نه تنها سعی درتثبیت و اعمال قدرت هرچه بیشتر خود بر مردم که درنارضایتی شدید ناشی از شرایط بسیار بد اقتصادی و سیاسی ...بسر می برند دارد بلکه سعی در به کنترل در آوردن آپوزیسیون میرحسین موسوی – رفسنجانی که در حال شاخ و شونه کشیدن برسر قدرت هستند, دارد.
    ا
    " اپوزیسیون "که نماینده آن در انتخابات میر حسین موسوی است نه تنها از قدرت پنهان بر خوردار است بلکه هم اکنون در مراکزسیاسی مهم دولتی دارای سمت های کلیذی می باشند آنها در سالهای جنگ و کشتارهای انقلابیون و کارگران قدرت سیاسی حکومتی را دردست داشتند و از سرکوب و استثمار کارگران هیج ابایی نداشتند
    در این میان اکثرجوانان که سالهای سال است با محرومییت ها زیادی در گیر هستند و هیچ امیدی به آینده بهتری ندارند پایه اصلی این شورش ها می باشند ا نسل جوان ( در گذشته ) که در زمان حکومت مبرحسین موسوی – رفسنجانی یا گوشت دم توب تانکها در جنگ ایران و عراق بودند و یا در زندان ها به جوخه های اعدام سپرده میشدند باردیگر بازیچه دست خدایان سرمایه قرار گرفته و با شورش های کورکورانه خویش می روند که قدرت سرمایه را هر چه بیشتر تثبیت کنند و خود را قربانی این صحنه زورآزمایی قدرت نمایند.
    مهم نیست که مردم پیروز یا شکست خورده از این شورش متوهم بیرون بیایند. نتیجه تا آنجاییکه یکی از این دو جناح و یا هر جناحی از نمایندگان سرمایه بر سر کار بیایند یکی است.

    در حالی که اعتراضات وسعت پیدا کرده است در فقدان یک الترناتیو انقلابی و ضعف بخش پیشرو و آگاه طبقه کارگر, تحت کنترل و در جهت منافع جناح مخالف بورژوازی قرار گرفته و شعارها در محدوده خواست بورژوازی و حتی در شکل مذهبی و بسیار نازل می باشد.( مثل الله اکبر, یا حسین , میر حسین ,موسوی رای ما را پس بگیر, ابطال انتخابات , ) انها بیانگر خواست مشخصی از طبقه کارگر نیستند در اینجا حتی شعار انقلابی ممنوع شده است . اجازه بحث خارج از این شعار و بحث های تعیین شده به کسی داده نمیشود از شعارهای واقعی که نمایانگر خواست واقعی کارگران است خبری نیست این شعارها حاوی خواستهایی که علیه توحش بورژوازی می باشد نیست.
    در نتیجه جنبش هم علیه استثمار و فشارهایی که سالهای سال بورژوازی بر مردم اعمال کرده است نیست.بلکه در جهت تثتیت ان است
    در حالی که ظاهرا خواست واقعی معترضین ," ازادی" بیشتر می باشد ولی از هرگونه بحث به شدت جلوگیری کرده و با چماق استدلال بورژازی آن را به شدت سرکوب می کنند و آن را محول به پیروزی میر حسین موسوی می کنند. و این درست استدلالی است که هنگام قیام 57 توسط گروهای تندرو مذهبی آورده می شد با این تفاوت که در آن جا صد ها هزار از کارگران و انقلابیون به بحث های انقلابی دامن می زدند( در انیجا قصد مقایسه همه جوانب قیام 57 با شورش های کنونی نیست که به لحاظ های مختلف تفاوت دارند) و به خاطر ان هم جان باختند.

    گروهای اولتراچپ و رفرمیست ها که از هر گونه شورش اجتماعی به هیجان می آیند و دچار سرگیجه می شوند این بار هم با دادن شعار" جنبش همه چیز و هدف هیچ چیز" به دفاع از این جنبش برخاسته و به دریوزگی " کمی آزادی " از سفره حاکمان سرمایه , به تحکیم نظام صحه می گذارند آنها شعارهای ناآگاهانه توده که همان شعارهای بورژوایی است فرموله کرده مردم رادر شرایط بسیارغیر انسانی انتخاب میان بد و بدتر قرار میدهند انها که تب آلود مترصد رادیکال شدن" این جنبش سروپا انخرافی هستند با انگشت اشاره خویش دیگرانی راکه" پاسیو" هستند مورد خطاب قرار میدهند و میگویند " دیگر چه می خواهید ؟ جنبش شعار مرگ بردیکباتوری هم داد" در حالیکه این شعار یک شعار عمومی مشترک بین همه مخالفین جناح حکومتی از میر حسین موسوی تا بنی صدر و مجاهدین و...میباشد وسالهاست که این گونه شعارهای غیر طبقاتی در جنبش کارگری نقش مخرب داشته است و هیچ دریچه ای به سوی رهایی طبقه کارگر ندارد
    از طرف دیگر انهارا به دنبال یک رهبر گمشده خارج از جنبش و بدتر از آن کریه ترین آن روانه میکنند که چاره ساز همه مشکلات خواهد بود و بدبن ترتیی طبقه کارگر و فرزندان آنها را از نقش تاریخی و تعیین کننده خود در ساختن دنیای واقعا ازاد و علری از استثمار و سنم محروم کرده و از قدرت واقعی طتقاتی اش دورمی سازند و ازادی او را در گروه رهبری یک قدرت از بالا و خارج از انها منوط می سازند.
    سئوالی که توسط بعضی ها مطرح شده است این است که ایا ما باید بی تفاوت باشیم و در این شورش ملیونی شرکت نکینم؟
    آنجه در شهرهای ایران می گدرد از همان ابتدا ربطی به خواستهای طبقه نداشته و در عرصه مبارزاتی طبقه نبوده وعلیرغم پیروزی هر جناحی ازبورژوازی ,نتیجه آن تثتیت استثمار و سرکوب هر چه بیشتر سیستم سرمایه داریست.

    شورش های کنون ایران نه تنها هیچ کمکی به تکامل سطح مبارزه و آگاهی طبقه کارگر و فرزندان آنها که بخشی از این طبقه هستند نمیکند بلکه در جهت عکس آن عمل خواهد کرد در این عرصه امکان رادیکال شدن مبارزه نیست
    عرصه مبارزاتی کارگران و فرزندان آنها که گاها خشمگینانه وناامیدانه دست به مبارزات کورکورانه می زنند نه در عرصه انتخاباتی و در عرصه بورژایی بلکه درست در مقابل آن باید باشد. مبارزات آگاهانه کارگران در جهت منافع طبقاتی خویش به دلیل ماهییت متضاد خود با بورژوازی وکل سیستم سرمایه داری جنبه انترناسیونالیستی خواهد داشت و هر گام آن قدمی به سوی سوسیالیسم است.
    در اینجا نقش مداخله گرانه ما در افشای فریب های بورژوازی و به نقد کشیدن تمامی این جنبش با تمام شعارهای ان اهمییت حیاتی برای جنبش کنونی و آتی آن دارد.
    طبقه کارگر باید اعتماد به نفس خود را باز یابد و به قدرت و نقش تاریخی خود آگاهی یابد. او تنها نیرویی است که با مبارزات مسقل و آگاهانه و سازمان یافته در دفاع از منافع کل طبقه خود و با خواستهای مشخص در مقابل سرمایه داران و سیستم سرمایه داری جهانی می تواند به سستم سرمایه داری پایان بخشد و جهانی عاری از هرگونه ستم و بردگی و استثمار بوجود آورد .

    قسمت اول خرداد 2009
    N